De tatoeage in de Westerse cultuur en Noord-Amerika

De tatoeage in de Westerse cultuur en Noord-Amerika: kolonialisme, circusvoorstellingen en toe-eigening tot de middenklasse

Na eeuwen van verval keerden tatoeages aanvankelijk terug in het westen via het kolonialisme. In 1769 nam kapitein James Cook, werkzaam voor de Britse marine, zijn eigen geschilderde “inheemse” genaamd Omai mee naar Engeland. Cook kwam voor het eerst in aanraking met de tatoeage toen hij Tahiti ontdekte en was de eerste westerling die het Tahitiaanse woord ta-tu of tatau gebruikte wat “slaan” betekende (het woord “tatoeage” werd in 1777 officieel opgenomen in de Engelse taal). Eerder waren tatoeages in het Westen bekend als ‘prics’ of ‘marks’. Cook ontdekte ook de tatoeage op Hawaii (‘kakau’) en Nieuw-Zeeland (‘Moko’). Interessant is dat de Moko vaak werd getatoeëerd op het hoofd, welke een nogal bloedige getatoeëerde-hoofden handel in het Westen veroorzaakte. Gek genoeg, terwijl getatoeëerde inboorlingen werden gezien als wilden, begon de Engelse upper class kleine tatoeages te krijgen, nadat ze Omai van Cook hadden gezien. De Prins van Wales bijvoorbeeld, begon een soort rage toen hij zijn tatoeage van een kruis uit Jeruzalem openbaarde. En tatoeages zouden uiteindelijk een geïntegreerd onderdeel van de Noord-Amerikaanse arbeidersklasse worden omdat ze zich aangetrokken voelden tot wat de zeeman vertegenwoordigde: avontuur, reizen, exotische landen en een vrije geest. Zee lieden dienden als tussenpersonen waardoor tatoeages werden geïntegreerd in de westerse cultuur.

In het begin van de twintigste eeuw werd de praktijk van het tentoonstellen van getatoeëerde imboorlingen vervangen door getatoeëerde westerlingen in freak-shows en carnavals. Getatoeëerde circusartiesten zoals Jean Babtiste Cabri, John Rutherford en James F. O’Connell (de eerste man tentoongesteld in de VS) – evenals vrouwelijke performers Irene La Bell en de meest beroemde getatoeëerde dame Betty Brodbent – raakte verder verwoven in de westerse tatoeage cultuur. Toen de sideshows in het begin van de twintigste eeuw afnamen, namen de ‘freak’-shows echter af en werd de culturele kijk op het tatoeëren steeds minder maatschappelijk aanvaard.

Zelfs toen het tatoeëren in populariteit verminderde, vond Samuel O’Riley in 1891 de elektrische tattoo machine uit en opende een winkel in Chatham Square in New York City. Zijn uitvinding maakte het makkelijker, minder pijnlijk en goedkoper om een ​​tatoeage te krijgen. De machine creëerde sterke zwarte lijnen, solide zwarte schaduw en een vleugje kleur, waardoor de Amerikaanse klassieke stijl van tatoeëren ontstond. Tussen de twee wereldoorlogen door verhuisde het middelpunt van de tatoeage van Chatham Square naar Coney Island, en zowel de tattoo-machine als de opkomst van het patriottisme droegen bij tot een toename van de populariteit van de tatoeage. Tattoo flash werd erg patriottisch en omvatte beelden als adelaars, Amerikaanse slogans en ‘pin-up’’-tatoeages. Deze klassieke tatoeages waren heel letterlijk, universeel en gemakkelijk te lezen, hoewel ze meer op afzonderlijke plaatjes leken zonder een duidelijk onderlinge connectie.

Buiten het leger lieten veel bezorgde ouders hun kinderen tatoeëren nadat de baby van Lindbergh in 1932 was gekidnapt, en vrouwen raakten geïnteresseerd in tatoeages als cosmetische make-up. Toen socialezekerheidskaarten in 1936 werden uitgegeven, stroomden mannen en vrouwen samen om ze getatoeëerd op hun arm te krijgen. En in 1955 suggereerde de assistentsecretaris van Defensie dat burgers hun bloedgroep op hun lichaam moesten laten tatoeëren in geval van een militaire aanval op de Verenigde Staten.

Na de Tweede Wereldoorlog begon de populariteit van tatoeages in Amerika af te nemen, omdat tatoeages hun patriottische aantrekkingskracht verloren en in plaats daarvan werden geassocieerd werden met bikers en criminelen die uitdagend en rebels leken. De uitbraak van hepatitis in 1961 zette tattoo’s verder in een negatief daglicht en heel weinig mensen wilden er een krijgen. De tatoeage cultuur van de jaren 40 en 50 was ook een zeer mannelijke wereld. Inderdaad, van de laatste carnaval dames tot de jaren 70, waren vrouwen veel minder aanwezig in de tatoeage scene, behalve voor lesbiennes en “skags.” Als een leuk meisje een tatoeage wilde, was ze verplicht om een ​​huwelijksvergunning te hebben en vergezeld te worden door haar echtgenoot.

Meer artikelen over tatoeages volgen snel, maar neem ondertussen eens een kijkje op onze website.