Een meubelmaker in Lochem ruimt haar werkvloer op en vindt elf stekkerdozen

Elf stekkerdozen haalt Marieke Wolters van de vloer van haar werkplaats aan de Aalsvoort, en bij de twaalfde houdt ze op met tellen. Ze staan in elkaar geplugd als een ketting, achter de formaatzaag langs, onder de werkbank door, tot bij de stofafzuiging in de hoek. “Elke keer als er een machine bij kwam, kwam er een stekkerdoos bij,” zegt ze. “Nooit bewust gekozen. Het groeide gewoon zo.”

Wolters maakt tafels en kasten op maat, vooral eiken, en zit sinds een jaar of zes in een bedrijfsunit in Lochem-Noord. Na een grote opdracht voor een horecazaak aan de Markt had ze deze maand eindelijk een paar rustige weken. Die gebruikt ze voor iets wat ze al jaren voor zich uit schuift: de werkplaats opnieuw inrichten.

Eerst alles eruit wat er niet hoort

De aanpak heeft ze van een klant die bij een machinefabriek werkt. Daar loop je volgens hem de werkplek langs en haal je eruit wat je niet dagelijks gebruikt. Wat overblijft krijgt een vaste plek, met tape op de vloer of een omtrek op het gereedschapsbord, zodat je meteen ziet als iets ontbreekt. “Klinkt als iets voor een kantoor vol consultants,” zegt Wolters. “Maar in een werkplaats met zaagsel overal werkt het eigenlijk beter.”

Halverwege de eerste dag liep ze vast. De machines kregen een vaste plek, de oude klemmen gingen naar de kringloop, maar al die snoeren bleven over de vloer kronkelen. Struikelen was het probleem niet eens. Zaagsel kruipt in de openingen van stekkerdozen die op de grond liggen, en ze had er twee gevonden met bruine schroeiplekjes rond een contact. “Toen dacht ik: dit is geen opruimen meer, hier moet iemand naar kijken die er verstand van heeft.”

Wat de groepenkast vertelde

Tot dan toe had ze alleen iemand laten komen voor een kapotte buitenlamp. Nu belde ze een elektricien Lochem met de vraag of hij wilde meedenken over de nieuwe indeling, nog voordat de machines definitief op hun plek stonden. Hij begon bij de groepenkast. Op de stickers stond in vervaagde balpen “links”, “kantoor?” en bij één groep helemaal niets. De formaatzaag en de afzuiging bleken op dezelfde groep te zitten, terwijl die twee bij Wolters altijd tegelijk aangaan.

Het plan werd simpel. Bij elke vaste machineplek een wandcontactdoos op werkhoogte, in een uitvoering die tegen stof kan, zodat er niets meer over de vloer hoeft. De afzuiging een eigen groep. De kabels in een goot langs de wand, boven de plek waar het zaagsel zich ophoopt. En de groepenkast kreeg gedrukte labels, met aan de binnenkant van het deurtje een plattegrondje van de werkplaats waarop elke groep een nummer heeft.

Een vaste plek, ook voor de stroom

Dat laatste vindt Wolters achteraf het mooiste. “Als er nu een groep uitslaat, kijk ik op dat kaartje en weet ik welke hoek het is. Vroeger ging ik schakelaars omzetten tot de radio weer aanging. Bij een elektricien Lochem dacht ik altijd aan storingen, niet aan inrichten.” De gele tape op de vloer, waarmee ze de plek van elke machine heeft gemarkeerd, loopt nu precies uit bij een stopcontact aan de muur.

Van de elf stekkerdozen heeft ze er één gehouden, voor de acculaders op de plank bij de deur. De rest ligt in een krat voor de milieustraat. Op vrijdagmiddag veegt ze de vloer nu in een kwartier aan, zonder iets op te tillen. Het enige wat er nog over de vloer loopt, zegt ze, is de bezem.